داوری شنا – مقاله

جدال دویت و لارسن

«داوری شنا؛ علم یا هنر» مقاله ای از ویلیام هوسنر: دانشیار دانشگاه مینه سوتا و مربی شنا – بهار ۱۹۶۱

«داوری تردید آمیز در بازی های المپیک که انگیزه جستجوی روش های دقیق تر داوری در زمینه رده بندی نهایی شناگران را برانگیخت.»

در داوری شنا همچون هر ورزش دیگری از نیروهای انسانی استفاده می شود؛ بنابراین همواره امکان اشتباه وجود دارد. اما شناگران این حق را دارند که انتظار یک داوری تا حد امکان بی عیب و نقص را از سیستم داوری داشته باشند.

رویداد مهمی که در زمینه داوری شنا و در جریان بازی های المپیک ۱۹۶۰ رم روی داد، جدال دویت و لارسن بود که نتایج ماده صد متر شنای آزاد مردان در المپیک را با اما و اگر روبرو کرد. قضاوت رقابت نهایی میان جان دویت استرالیایی و لانس لارسن آمریکایی با رأی های متناقضی از سوی داوران رده بندی همراه بود. تعداد ۳ داور برای تعیین هرکدام از رتبه های اول تا هشتم مشخص شده بودند که داوران تعیین نفرات اول و دوم بطور تردید آمیزی هر کدام یکی از این دو شناگر را نفر اول یا دوم تشخیص دادند. نتایج زمانی حاکی از برتری لارسن داشت، سرانجام تصمیم نهایی توسط سرپرست داوران گرفته شده که به نفع دویت رأی داد. شایان ذکر است که این داور در موقعیت خوبی برای مشاهده پایان خطوط شناگران قرار نداشت و از صحنه دور بود.

به طور مشخص رده بندی شناگران در پایان یک مسابقه باید خالی از شک و تردید باشد. اما این امر  در زمان حاضر به طور کامل قابل تحقق نیست. به هر حال امروزه فناوری های نوینی وجود دارند که نسبت به روش های بکارگرفته شده کنونی، داوری شنا را با دقت بیشتری امکان پذیر می سازند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *